آنچه در «شهروند بیگانه» گذشت...‏
سوار شین!‏
‏- شاید نمرده باشه.‏ ‏- چی؟
باید برگردیم ببینیم.‏
جوزف یه فضاییه.‏
اونا واقعی‌ان.‏
آدما رو می‌دزدن...‏
و اونا هم هیچی یادشون نمیاد.‏
نه!‏
لااقل بذار این‌دفعه یادم بمونه.‏
‏- آه!‏ ‏- بریجت برگشته...‏
و می‌خواد منو بکشه.‏
من دوستش دارم.‏
توپ رو دادم به رابرت ولی خاکستری‌ها دزدیدنش.‏
و توپ به همراه دی‌ان‌ای من افتاده دست دورگه‌های احمق خوشگل‌شون.‏
می‌تونن سریع‌تر نقشه‌شون رو...‏
تو یلواستون به انجام برسونن.‏
من دارم یه بمب می‌سازم...‏
که می‌تونه سفینهٔ خاکستری‌ها رو نابود کنه.‏
یه حروم‌زاده بمبم رو دزدید.‏
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
نگران نباش.‏
چیزی نیست.‏
منم یکی از شما هستم.‏
همیشه باید احتیاط کرد.‏
تو این سلول‌ها «مانتید» نگه می‌دارن.‏
بله.‏
همین‌طوره.‏
‏- کی ممکنه بمب رو دزدیده باشه؟ ‏- جوزف.‏
حتماً وقتی من خواب بودم قایمکی داخل شده.‏
از دست آدمای خوشتیپ،‏ فکر می‌کنن می‌تونن هر کاری بکنن.‏
پس خاکستری‌ها هم توپ رو دارن هم دی‌ان‌ای تو.‏
همم.‏
دیگه هر لحظه می‌تونن یلواستون رو...‏
منفجر کنن و زمین رو نابود کنن.‏
‏- آره.‏ ‏- و اگه منم نیروهام رو بفرستم...‏
همه رو سرجاشون خشک می‌کنن؟
آره.‏
اینم از این.‏
تموم شد. من...‏
نمی‌تونم جلوشون رو بگیرم.‏
کسی تبلت منو ندیده؟
اوه، ایناهاش.‏
بریجت، به اندازه کافی تبلت‌بازی کردی، خب؟
اون... منم.‏
نه، نه.‏ این پسر منه.‏
جوونه و هنوز داره واسه ظاهرش چیزهای مختلف رو امتحان می‌کنه.‏
خب، امان از دورهٔ نوجوانی.‏
درو محکم نبند، ای...‏
اگه سفینه‌ت اون شب نمی‌اومد این‌جا...‏
پدرم هنوز زنده بود.‏
من کل عمرم رو دنبال بیگانه‌ها گشتم...‏
تا بتونم همه‌شون رو بکشم و زمین رو از وجود...‏
همهٔ شما هیولاها پاک کنم.‏
این‌جا مکان امن منه.‏
احساس عدم امنیت می‌کنم.‏
خودت که منظورم رو می‌دونی.‏ تو یکی از خوب‌هایی.‏
یکی از خوب‌ها؟
در حال نژاد پرستی مچت رو گرفتم.‏
دیگه دیره.‏
همه‌چی تمومه.‏
نه، نیست.‏
فقط باید بمبم رو پس بگیرم...‏
و سفینهٔ خاکستری‌ها رو منفجر کنم.‏
باید جوزف رو پیدا کنم.‏
ممکنه یه ذره طول بکشه.‏
اون با پورتال این‌ور و اون‌ور می‌ره.‏
چی؟
چه پورتالی؟
پورتال... پورتال دیگه.‏
خاکستری‌ها این‌جوری حرکت می‌کنن...‏
و بین خطوط زمانی جابه‌جا می‌شن.‏
منم از همین تکنولوژی استفاده کردم...‏
تا برگردم به گذشته و تبدیل به جالوت بشم.‏
همهٔ اینا رو برات توضیح دادم.‏
بعضی‌وقتا فکر می‌کنم بهم گوش نمی‌کنی.‏
می‌دونی، کلماتم مهم هستن.‏
نگران نباش.‏
من جوزف رو پیدا می‌کنم.‏
انسان‌ها بیشتر زنگی‌شون رو درحال جستجوی یه چیز گمشده هستن.‏
بعضی روزها اون گمشده یه دورگهٔ فضاییه که بمبت رو دزدیده.‏
روز بعد، سویچ ماشینه.‏
و بعضی روزها هم چیزی که گمشده...‏
قدرت گفتنِ این به یکی از عزیزانته که...‏
دنیات داره از هم پاشیده می‌شه.‏
‏- سلام.‏ ‏- سلام.‏
‏- باید یه چیزی بهت...‏ ‏- باید یه چیزی بهت بگم.‏
ببخشید.‏
نه، تو بگو.‏
تا حالا شده یه اتفاقی اون‌قدر دیوانه‌وار برات بیفته...‏
که اصلاً ندونی باید چی‌کار کنی؟
آره.‏
آره، شده.‏
‫ترجمه از «صاحب»
سلام.‏
ممکنه فقط بتونم دو سه تا ویدیو از خودم بگیرم.‏
بالاخره رسیدم.‏
خاکستری‌های دورگه رو می‌بینم.‏
جداً خیلی جذابن، ترسناکه.‏
شاید...‏ فقط ترسیدم.‏
همیشه فکر می‌کردم هدف از وجودم اسکی کردنه...‏
ولی شاید این باشه.‏
یه جورایی شبیه کنترل بهمنه.‏
یه انفجار راه بنداز تا از فاجعه جلوگیری بشه.‏
شبیه اونه، با این فرق که روی کوه...‏
خیلی احتمالش نیست که خودم هم منفجر کنم.‏
ولی، اگه به‌خاطر نجات همه بمیرم...‏
لااقل می‌دونم واسه یه دلیلی این‌جا بودم.‏
و می‌دونم همه‌تون بهم افتخار می‌کنین.‏
نمی‌خوام مجبورتون کنم، ولی...‏
یه مجسمهٔ بزرگ برنزی از من روی اسب...‏
احتمالاً قدردانی خوبی باشه.‏
کار دارسی بوده.‏
اون ممکن نیست بمب رو بدزده.‏
اصلاً هیچی ودکا توش نیست.‏
الیوت گفت دارسی رفته خونه‌ش...‏
و گفته می‌خواد یه کار خیلی بزرگ انجام بده...‏
تا همه بهش افتخار کنن.‏
این حتماً همونه.‏
باید پیداش کنیم.‏
کار اون نیست.‏ کار جوزفه.‏
اون بمب رو دزدیده!‏
کدوم بمب؟
بی‌خیال.‏ کار دارسیه.‏
تو این‌جا چه غلطی می‌کنی؟
چطور، می‌خواین دوباره منو بی‌هوش کنین؟
می‌خوای دوباره عوضی‌بازی در بیاری؟
بله، می‌خوام.‏
خب، راستش نمی‌خوام.‏
بهم بگو استفادهٔ این فرمول چیه.‏
و اگه یه چیزی دربارهٔ بستنی بگی...‏
می‌دونم که احتمالاً دروغ می‌گی.‏
این فرمول به خاکستری‌ها اجازه می‌ده اتمسفر زمین رو...‏
برای همه غیر از خودشون غیر قابل زندگی کنن.‏
پس انسان‌ها نمی‌تونن زندگی کنن؟
نه.‏
نیمه انسان‌ها هم نمی‌تونن؟
آره، نه.‏
وایستا، حتی نمی‌دونستی نقشهٔ خودتون چیه؟
می‌دونستم یه خبرایی هست.‏
اونا رفتارشون عجیب بود و ارتباط چشمی برقرار نمی‌کردن.‏
هر بار که تو چشم‌هام نگاه می‌کردن،‏ لبخندشون زیادی گنده بود.‏
مثل موقعی که همه به یه جشن دعوت شدن غیر از تو.‏
وای خدا، فکر کردم دلت نمی‌خواد بیای به تولد کیلا.‏
البته که می‌خوام بیام تولد کالیلا.‏
کیلا. هزار بار بهت گفتم.‏
‏- کایللا.‏ ‏- بس می‌کنی؟
باورم نمی‌شه می‌ذارن من بمیرم.‏
بعد از همهٔ کارهایی که براشون کردم.‏
توی هفت سال یه روز هم مرخصی نداشتم.‏
این وحشتناکه.‏
حتی «سپتید»ها در سال دو هفته مرخصی دارن.‏
مشکل فقط تعطیلی نداشتن نیست.‏
دستمزد روزانه‌شون هم ریده.‏
بیمهٔ درمانی‌مون هم افتضاحه.‏
می‌دونی، پارسال که با یه «لپتیکون» درگیر شدم...‏
و دستم زخمی شد،‏ هزینهٔ بخیه‌ها رو از جیب دادم.‏
‏- این وحشتناکه.‏ ‏- آره.‏
هزینهٔ سالانه‌ت رو پرداخت کرده بودی؟
می‌شه لطفاً بی‌خیال بیمه سلامت بشیم؟
دارسی تو خطره.‏
دنیا ممکنه یکی از همین روزها به پایان برسه.‏
امروز، در واقع.‏
‏- امروز؟ ‏- توپت رو دادن به فرانک...‏
و گفتن انباشتگاه یلواستون رو با آب...‏
‏- پر کنه.‏ ‏- خدای من.‏
ما می‌تونیم کمکت کنیم این...‏ فرانک حروم‌زاده رو شکست بدی.‏
‏- چطور؟ ‏- من یه بمب ساختم.‏
ولی دوست کله دلقکی این دزدیدش.‏
با اون...‏ موهای مسخره...‏
بس کنین. خدایا.‏
اون رفته به یلواستون...‏
چون می‌خواد یه کار احمقانه بکنه.‏
ولی اگه کمک‌مون کنی پیداش کنیم...‏
بعد می‌تونیم با استفاده از بمب جلوشون رو بگیریم.‏
ممکنه دیگه دیر باشه.‏
باید سعی‌مون رو بکنیم.‏ جوزف، لطفاً.‏
ببین، می‌دونم که یه انسانی درونت هست که براش مهمه.‏
اون شب که بیرون بودیم دیدمش...‏
می‌دونی، قبل از اینکه منو تهدید به مرگ کنی.‏
‏- اوه.‏ ‏- این سیاره خونهٔ توئه.‏
زندگیه. مهمه.‏
هری می‌فهمه.‏ بهش بگو هری.‏
اگه کمک‌مون کنی...‏
آستا دوباره باهات قرار می‌ذاره.‏
یا شاید بهتر باشه روی بخش سیاره تمرکز کنیم.‏
داره خودش رو لوس می‌کنه.‏
دلش رو به دست میاری. بی‌خیال.‏
قرار نیست به‌خاطر این حروم‌زاده‌ها بمیرم.‏
بریم سر قرار.‏
انجامش بدیم.‏ بریم انجامش بدیم.‏
‏- آره.‏ ‏- و قطعاً باید...‏
باید هزینهٔ اون بخیه‌ها رو براشون بفرستی.‏
دیگه دیره.‏ فقط یه سال وقت هست.‏
تاریخش رو عوض کن.‏
‏- جدی؟ ‏- آره.‏
این بحث رو می‌سپرم به خودتون.‏
‏- اونا عمراً...‏ ‏- نمی‌فهمن.‏
باشه. فضایی‌ها ما رو می‌دزدن؟
که چی؟
می‌دونی، شاید این خوبه.‏
خوبه؟ 30 ساله که تو رو می‌دزدن.‏
دونستنش بهتره، می‌دونی؟
می‌تونیم نقشه بچینیم،‏ دخترمون رو پس بگیریم.‏
لازم نیست قاطی کنیم.‏
می‌تونیم باهوش عمل کنیم.‏
‏- اول اقدامات اولیه.‏ ‏- چی‌کار می‌کنی؟
دور خونه رو فویل می‌کشم.‏
کمک لازم داریم، باید...‏
نمی‌دونم، وزارت دفاع رو خبر کنیم یا همچین چیزی.‏
وای نه.‏ می‌تونیم به عموت جیم زنگ بزنیم.‏
اون تو مجلس ایالتی کار می‌کنه.‏
اون‌جا سرایداره.‏
شما چی‌کار می‌کنین؟
وای خدا.‏
چیه؟
هیچی.‏
داشتم... دعا می‌کردم.‏
‏- آره.‏ ‏- وای خدا.‏
خب؟
بن، می‌شه بیای کمکم کنی دعا کنم...‏
توی اتاق؟
اگه مکس هم دزدیده باشن چی؟
وای، به‌نظرت دزدیدن؟
اگه اونا جفت‌مون رو دزدیدن،‏ شاید اونم یه تراشه داشته باشه.‏
‏- وای نه.‏ ‏- باید یه راهی پیدا کنیم تا...‏
تا بدون اینکه بفهمه بدنش رو برسی کنیم.‏
آره، خب، گمونم...‏
یه فلزیاب این‌جاها هست.‏
خدا، این بوی چیه؟
چند تا از شمع‌هایی که...‏
آنلاین فروخته بودی رو مرجوع کردن.‏
نمی‌دونستم غیر از این‌جا کجا بذارم‌شون.‏
قلبم درد گرفت.‏
صدای چیه؟
قضیه چیه؟
خب، موفق شدم تا این‌جا برسم.‏
تنها چیزی که مونده اینه که صبر کنم یه پورتال باز بشه...‏
بعد گمونم، وارد سفینه‌شون بشم.‏
این جمله‌ها کاملاً عادیه.‏
تازه، ممکنه دیوونه شده باشم.‏
پس این آخرین ویدیوی منه.‏
مهم‌ترین مسئله اینه که من، دارسی بلوم...‏
می‌تونم تنهایی دنیا رو نجات بدم.‏
هر چقدر از اهمیت این مسئله بگم، کم گفتم.‏
اسمم یه «اِی» کوچیک داره بعد از «دی»،‏ دی بزرگ نباشه.‏
خب، دی بزرگ باشه،‏ بعد آپستروف...‏
پشمام.‏
خب حالت چطوره، عزیزم؟ ها؟
بهت خوش می‌گذره؟
آره؟ دلم برات تنگ شده بود.‏
مامان رو بغل کن.‏
خیلی خب.‏
سلام، رفیق.‏
نظرت چیه یه کم فلزیاب بازی کنیم؟
چطوره بریم ساحل خونهٔ اون پیرمرده کنار دریاچه؟
آره.‏
شما چرا انقدر عجیب شدین؟
خب، حقیقت اینه که...‏
از مدرسه زنگ زدن، و...‏
یکی تو کلاس‌تون شپش داره.‏
واسه همین باید برسی‌ت کنیم.‏
ممکن نیست من شپش داشته باشم.‏
بچه‌ها واسم لقب می‌ذارن.‏
ما هنوزم به ویل هالی می‌گیم «بیلی حشره».‏
من بودم می‌گفتم «هالی بی‌حالی»، ولی...‏
آره، بیا.‏ بریم حموم.‏
یه نگاه بهت میندازم.‏
قربان...‏
ببین، نمی‌خوام بشنوم که گشتن جنگل...‏
وقت تلف کردنه چون جوزف یه جور فضاییه...‏
که با سفینه‌ش فرار کرده، خب؟
اگه اینو می‌خوای بگی...‏
ترجیح می‌دم بهم بگی...‏
از نظرت صابونم باعث شده بوی گل و گیاه تازه بدم...‏
یا تحت تأثیر عضلات کلیتوس...‏
قرار گرفتی.‏
گزینهٔ سوم هم داریم؟
معاون، این جنگل تنها راه فرار جوزف بوده.‏
خودت دیدی بن با چه شدتی بهش زد.‏
هیچ انسانی نمی‌تونه بعد از اون ضربه بلند شه.‏
کی گفته بلند شده؟
بعضیا می‌گن کارآمدترین روش...‏
جابه‌جایی انسان، قل خوردنه.‏
شما هم جزو اون بعضیا هستی؟
خب، بذار بگم وقتی کلاس پنجم بودم...‏
با سرعت 60 کیلومتر در ساعت از تپهٔ «پایک» قل خوردم اومدم پایین.‏
هنوزم وقتی شنا می‌رم آرنج‌هام...‏
صدای کیسه سکه می‌ده.‏
و منظورم از این 50 سنت بزرگ‌ها نیست.‏
منظورم سکهٔ ده سنتی‌ـه.‏
یالا، پسر.‏
مکس تراشه نداره.‏
اوه، خدا رو شکر.‏
خب، خب.‏
باید تراشه‌های خودمون رو در بیاریم.‏
‏- چی؟ ‏- هری این کارو نمی‌کنه.‏
گفت به یه رگ یا همچین چیزی نزدیکه...‏
ولی برام مهم نیست.‏
باید الان این‌ها رو دربیاریم.‏
خب، بچه‌مون چی می‌شه؟
اون رو پس می‌گیریم، خب؟
یه راهی پیدا می‌کنیم.‏
ولی باید مطمئن بشم تو و مکس در امان هستین.‏
باشه.‏
همه‌چی درست می‌شه.‏
با هم درستش می‌کنیم.‏
آره، با هم درستش می‌کنیم.‏
آره، به دکتر اسمال‌وود زنگ می‌زنم.‏
می‌دونی، اون می‌تونه درش بیاره.‏
خوبه.‏
اوه، بپرس شپش هم درمان می‌کنه یا نه.‏
کلهٔ مکس پر از شپشه.‏
اوه، وایستا.‏
ما اصلاً نمی‌دونیم دارسی کجاست.‏
من می‌دونم.‏
نقشه از این قراره.‏
یک، تو ما رو با پورتال می‌بری به...‏
کانال‌های زیر یلواستون.‏
دو، من نمی‌ذارم با توپم...‏
اون‌جا رو پر از آب کنن.‏
سه، از یه نردبونی که می‌رسه...‏
به یه کانکس که شبیه ایستگاه مخابراتیه...‏
می‌ریم بالا.‏
اون‌جا شبیه مقر اصلی‌شونه.‏
باشه.‏
پورتالی که وصل می‌شه به سفینه اون‌جاست.‏
چهار، با پورتال می‌ریم تو سفینه‌شون.‏
و پنج، منفجرش می‌کنیم.‏
و دارسی رو پیدا می‌کنیم.‏
حالا ببینیم وقت می‌شه یا نه.‏
خب، تو نمیای.‏
راست می‌گی، بریجت.‏
خیلی خطرناکه.‏
گور بابای خطر.‏ می‌خوام دارسی رو پیدا کنم.‏
نه.‏
شیش، خودم پیداش می‌کنم.‏
هفت، تو این‌جا می‌مونی و چند تا پیتزا سفارش می‌دی.‏
هشت، دست‌هات رو نزن به کمرت...‏
و اون‌جوری نگام نکن.‏
و شمارهٔ نه، دنبال‌مون نیا.‏
باشه، حق با توئه.‏
خودت می‌تونی دنبالم بیای.‏
ریدم توش.‏
من می‌رم نذارم انباشتگاه رو پر آب کنن.‏
نه، باید از نردبون بریم بالا با پورتال وارد سفینه‌شون بشیم...‏
تا دارسی رو پیدا کنیم.‏
نه، دوست کله توت‌فرنگی‌ت...‏
باید صبر کنه.‏
نجات دادن زمین مهم‌تره.‏
حواست باشه اتفاقی براش نیفته.‏
آب داره سریع پر می‌شه.‏ زیاد وقت نداریم.‏
هی.‏
آماده شو.‏
داری لباسش رو کثیف می‌کنی.‏
عجله کن. فرانک حروم‌زاده رو پیدا کردم.‏
اوه.‏
اوه، پورتال.‏
آستا!‏
‏- زودباش.‏ ‏- آخ!‏
عذر می‌خوام.‏
شرمنده مزاحم شدم ولی باید از پورتالت استفاده کنم.‏
اوه، لعنت.‏ لعنت.‏
از اون کنترل کوچولوها...‏
یکی اضافه نداری؟
این داره.‏
اوه.‏
دیگه مال منه.‏
خب، دارم میام دنبالت، دارسی.‏
برو که رفتیم.‏
پیداش کردم.‏
‏- خودت از پسش بر میای؟ ‏- آره.‏
جلوی انفجار یلواستون هم می‌گیری؟
آره.‏
خوبه، خوبه، خوبه.‏ خوبه.‏
خب. تو به... کارت ادامه بده.‏
و دوباره پیش کلبه همدیگه رو می‌بینیم.‏
پیش کلبه می‌بینمت.‏
پیش کلبه.‏
خب؟
بیا، بریجت.‏
وای، نه.‏
نه!‏
آستا؟
وای خدا.‏
خدای من، حالت خوبه؟
آره.‏
نه.‏
خب، دیگه من این‌جام، باشه؟
آره. آره.‏
وای خدا، خیلی خوشحالم که این‌جایی.‏
‏- خیلی نگرانت بودم.‏ ‏- منم همین‌طور.‏
همه‌چی درست می‌شه، قول می‌دم.‏
اوه.‏
سلام.‏
هیچ‌کدوم‌تون یه زن این‌جا ندیدین؟
موهاش سیاهه.‏
یه کاپشن چرم گاو تنشه.‏
می‌دونین چیه؟
بی‌خیال.‏
خودم پیداش می‌کنم.‏
این طرف.‏
درخت ردوود.‏
به این می‌گن درخت.‏
می‌دونستی قد کشیدن‌شون هیچ محدودیتی نداره؟
لعنت، اگه به اندازه کافی زنده بمونم...‏
می‌تونم از یکی‌شون تا فضا برم بالا.‏
بعلاوه، درخت‌ها اکسیژن تولید می‌کنن.‏
پس الان مشکل نفس کشیدن تو فضا هم...‏
حل کردم.‏
الان خیلی دوست دارم فضا باشم...‏
چون هیچ‌کس صدای جیغ کشیدن آدم رو نمی‌شنوه.‏
‏- شنیدی؟ ‏- آره.‏
لینا، ممکن بود کشته بشی.‏
توئی که ممکن بود کشته بشی.‏
منم ممکن بود کشته بشم.‏
این‌جا چی‌کار می‌کنی؟
خب، می‌تونم بگم بهم زنگ زدن...‏
گفتن دو نفر با اسلحه دارن تو جنگل می‌چرخن...‏
و منم اومدم ببینم چه‌خبره.‏
بعد منم می‌گم تو الان 80 کیلومتر...‏
از حوزهٔ عملیاتی‌ت فاصله داری...‏
و ممکن نیست به‌خاطر این بهت زنگ بزنن.‏
پس به‌خاطر مهارت‌های بازجویی که داری...‏
مجبورم اعتراف کنم داشتم دنبالت می‌کردم...‏
چون... نگرانتم.‏
خب، ممنون که بهم اهمیت می‌دی.‏
راستش، ما هم دنبال یه نفریم.‏
احتمالاً بیشتر از این نمی‌تونم بگم.‏
ما دنبال یه فضایی هستیم...‏
احتمالاً یه فضایی نیمه انسان.‏
‏- شوخی می‌کنی.‏ ‏- من هیچ‌وقت دربارهٔ فضایی‌ها شوخی نمی‌کنم.‏
چیزی به اسم فضایی وجود نداره.‏
فقط دروغیه که توسط دولت پخش شده...‏
تا برنامهٔ پیوند ژنی‌شون رو مخفی کنن.‏
بالاخره، یکی می‌فهمه.‏
ببین، اگه قبلاً فکر نمی‌کردم تو بی‌نقصی...‏
الان قطعاً نظرم همینه.‏
جدی؟
پس فکر می‌کنی من بی‌نقص‌ام؟
من کلیتوس رو می‌برم قدم بزنیم.‏
بیا.‏
خب، می‌دونی،‏ هیچ‌کدوم‌مون بی‌نقص نیستیم.‏
گفتم من خیلی به بی‌نقص بودن نزدیک شدم.‏
ولی کلی دربارهٔ این فکر کردم که...‏
شاید تو هم خیلی نزدیک شده باشی.‏
به حرف زدن ادامه بده.‏
داری خوب پیش می‌ری.‏
حقیقت اینه که،‏ تو واقعاً خیلی برام مهمی...‏
گفتن این حرف اون‌قدری که واقعاً سخت هست، نباید واسه من سخت باشه.‏
ولی دوست دارم ببینم چی می‌شه اگه...‏
بیشتر اینو به زبون بیارم.‏
امتحان کن.‏
‏- تو واقعاً برام مهمی.‏ ‏- ببخشید، قربان.‏
کلیتوس پی‌پی کرده و منم کیسه ندارم.‏
معاون، من الان درحال حرف زدنم.‏
ما وسط جنگلیم. ولش کن.‏
افتاده روی مسیر رفت و آمد.‏
‏- با پا بزنش کنار.‏ ‏- باشه، ببخشید.‏
‏- آره.‏ ‏- بیا.‏
بیا.‏
می‌دونم ممکنه من زیادی محکم ابراز علاقه کنم.‏
ولی انتظار ندارم تو هم مثل من باشی.‏
فقط می‌خوام لب مرز بیای دیدنم.‏ ‏(در حد متعادل رفتار کنی)‏
گمونم لب مرز جای خیلی خوبی واسه شروع باشه.‏
کلیتوس.‏
اوه، معاون.‏ وایستا.‏
یادم رفته بود.‏
من کیسه دارم.‏
اوه، دیگه لازمش ندارم.‏
دیگه الان می‌خوام کفش‌هام رو بندازم دور.‏
می‌تونستی قضیهٔ پدرت رو بهم بگی.‏
من تنهات نمی‌ذاشتم.‏
بهتره لازم نباشه منو دلداری بدی.‏
روز اول آشنایی‌مون تو مهد کودک رو یادته...‏
که من بهت گفتم بهم کولی می‌دی یا نه؟
درخواست نکردی.‏
همین‌جوری پریدی رو کولم و گفتی چراغ سبز، بریم.‏
تو هم رفتی.‏
اون همه راه رو تا سالن ورزشی رفتی.‏
البته که رفتم.‏
تا حالا نشنیده بودم یکی اون‌جوری بخنده.‏
و اصلاً دلم نمی‌خواست وایستم.‏
نمی‌خوام یه جوری به من نگاه کنی...‏
انگار که یه باری رو دوشتم.‏
تعجبی نداره که تو بزرگسالی فکر می‌کنی باید از همه مراقبت کنی.‏
من باعث شدم بد بشی.‏
خب، می‌دونم من به همه کمک می‌کنم...‏
چون بعضی‌وقتا تحمل احساسات خودم رو ندارم.‏
ولی بعضی‌وقتا وقتی به بقیه کمک می‌کنم...‏
در واقع به خودم کمک می‌کنم.‏
اون روز اولین باری بود که خنده‌ت رو شنیدم...‏
و از اون به بعد هر بار که خندیدی...‏
انگار به همهٔ خواسته‌هام رسیدم.‏
عاشقتم.‏
این وضعیت تقصیر منه.‏
همه‌چی درست می‌شه، خب؟
‏- سلام.‏ ‏- سلام.‏
چطور پیش رفت؟
خارج شد.‏
می‌دونی، واسه اولین بار تو زندگیم، احساس آزادی می‌کنم.‏
خیلی خوشحالم.‏
آره، منم همین‌طور.‏
خب، دکتر اسمال‌وود منتظرته.‏
من نمی‌خوام درش بیارم.‏
چی؟
می‌خواستم درش بیارم.‏
بدجور دلم می‌خواست، ولی...‏
بعد از اینکه هیپنوتیزم شدم و بچه‌مون رو دیدم...‏
نمی‌تونم.‏
ولی گذاشتی من مال خودمو در بیارم؟
اونا از اول عمرت تو رو دزدیدن.‏
می‌خوام در آرامش باشی.‏
ولی این تراشه تنها پیوند من با دخترمونه.‏
و نمی‌تونم همون‌جا ولش کنم.‏
نمی‌تونم بذارم بازم تو رو بدزدن.‏
بن، خودم اینو می‌خوام، خب؟
اونا دوباره منو می‌دزدن.‏
و وقتی این کارو بکنن...‏
من باهاشون مبارزه می‌کنم.‏
و تا بچه‌مون رو پس نگرفتم تسلیم نمی‌شم.‏
ترسیدی؟
به‌نظر نمیاد ترسیده باشی.‏
سعی دارم بفهمم چطوری از این‌جا خلاص شیم.‏
چند ساعته که این‌جاییم.‏
مسواکت رو آوردی؟
آره، این فکر خوبیه.‏
ازش یه چاقو می‌سازیم بعد من نگهبان رو خبر می‌کنم...‏
بعد تو بهش چاقو می‌زنی.‏
نه.‏
نمی‌دونم چقدر قراره این‌جا بمونیم...‏
و جداً لازمه مسواک بزنم.‏
می‌خواستی از مسواک من استفاده کنی؟
بهم اجازه نمی‌دادی؟
راه فراری نیست.‏
خب، این خیلی ترسناک بود.‏
شنلت رو دوست دارم.‏
شما بوی خیلی خوبی می‌دین.‏
بیاین طرف من.‏
چرا باید همچین کاری بکنیم؟
تا بتونم بخورم‌تون.‏
با دارسی شروع می‌کنم.‏
اوه، به‌نظر خیلی آتیشی میای.‏
‏- آستا!‏ ‏- هری!‏
‏- خدا رو شکر.‏ ‏- هری!‏
تو پیدا کردن ناهارت موفق باشی.‏
از شنلت متنفرم.‏
‏- بمب کجاست؟ ‏- اونا گرفتنش.‏
همین‌طور کیفم رو که خیلی دوستش داشتم، پس...‏
اونا گرفتنش چون تو دزدیدیش.‏
مجبور نمی‌شدم بدزدمش...‏
اگه تو کار خودت رو می‌کردی...‏
به‌جای اینکه به‌خاطر دوست‌دخترت...‏
توی یه جعبه پیتزا اشک بریزی.‏
هی، بس کنین.‏
ما باید یه راه خروج پیدا کنیم، لطفاً.‏
من و بریجت باید بمب رو پیدا کنیم.‏
این ممکنه اوضاع رو پیچیده کنه.‏
رابرت، پسرم، فکر می‌کردم تو رو این‌جا ببینم.‏
من پسرت نیستم، و...‏ شما این‌جا چی‌کار می‌کنین؟
خب، اومدیم سفینه رو منفجر کنیم.‏
برادرت بریجت رو یادته؟
اون برادرته.‏
خانواده‌ها اشکال و اندازه‌های مختلف دارن.‏
وایستا، پس می‌دونستی من این‌جام...‏
و با این حال می‌خواستی سفینه رو منفجر کنی؟
حس می‌کنم داری سفسطه می‌کنی.‏
نه، این حرف خودت بود.‏
خاکستری‌ها بمب رو گرفتن ولی به کمکت نیاز داریم...‏
تا برسیم به پورتال.‏
زنگ هشدار پورتال‌ها رو غيرفعال می‌کنه.‏
یه راه خروج بهتر هست.‏
من می‌دونم سفینه‌هاشون کجاست.‏
‏- دنبالم بیاین.‏ ‏- باشه.‏
کار جالبی نبود، پسر.‏
نه به من زنگ زدی نه پیام دادی!‏
‏- برین، برین، برین!‏ ‏- هدف‌تون رو پیدا کنین!‏
گرفتیمش.‏
مراقب باشین.‏
زنده می‌خوایمش.‏
دو روز پیش گفتی باید بمیره...‏
و می‌خوای تو جمجمه‌ش ناهار بخوری.‏
زنده.‏
برگشتی.‏
الان باید بترسم؟
همون دفعهٔ اول باید بهتر می‌کشتمت.‏
آخ.‏
بهتره یه نگاه به این بندازی.‏
فعالیت مغزی‌ش دچار نوسان شده.‏
نه!‏
پسرم کجاست؟
الان چی گفت؟
پسرم رو برام بیارین!‏
هوشیاریش برگشته.‏
این چطور ممکنه؟
‏- ممکن نیست.‏ ‏- اون کجاست؟
شاید خاطرات سلولی‌ش برگشته باشن.‏
ذخیرهٔ راکیزه‌ای که سلول‌ها از وجودش داشتن.‏
جنبه‌های نهفتهٔ تحقیقات زوال عقل...‏
‏- بکشینش.‏ ‏- شلیک کنین!‏
این‌طرف.‏
حالا تو اون سلول چه‌جور بیگانه‌ای بود؟
آره.‏
و چرا اسمم رو می‌دونست؟
اون یه «مانتید»ـه.‏
اونا می‌تونن به شکل‌های مختلف در بیان.‏ باهاشون حرف نزنین.‏
حتی بهشون نزدیک نشین.‏
وارد مغزت می‌شن.‏
‏- ها؟ ‏- یه روز هم اون تو دووم نمیاره.‏
پسرم، الان یادم اومد.‏
بهت پیام دادم. آره.‏
بهت پیام دادم نوشتم سلام، رفیق...‏
هنوز توی سفینه‌ای؟
ممکنه بخوام منفجرش کنم.‏ احتمالاً بهتره بپری بیرون.‏
یه ایموجی هم گذاشتم.‏
می‌خواستم ایموجی شست بذارم...‏
ولی گوشی شست بنفش نداره...‏
پس به‌جاش بادمجون گذاشتم.‏
فضایی‌ها جادوگر هم هستن.‏
نذارین با اون چیزها لمس‌تون کنن.‏
برنامه‌ای براش نداشتم.‏
بهتره همه‌تون قایم بشین.‏
من و بریجت ترتیب‌شون رو می‌دیم.‏
سلام، خاکستری‌ها!‏
این بچمه.‏
امروز 5 تا دندون جدید درآورده.‏
می‌خواد بهتون نشون بده.‏
برو بگیرشون، بریجت.‏
بگیرش!‏
بیاین طناب‌کشی بازی کنیم.‏
من دستم رو می‌کنم تو باسنت...‏
و مثل عروسک‌های تلوزیونی می‌چرخونمت.‏
الفبا رو برام بگو.‏
فکر کردی کجا داری می‌ری؟
هی، برگرد این‌جا.‏
اوه، گمونم این یکی حامله‌ست.‏
اینا تخم هستن؟
تو چطور؟ هی بریجت، اون یکی رو بگیر.‏
پشمام.‏
می‌خواد فرار کنه.‏ بیا، پاش رو بکَن.‏
آخ!‏ حالا بزنش.‏
انقدر بزن تا بمیره، آره.‏
اوه، دیگه می‌تونین بیاین بیرون.‏
هی.‏
خدایا!‏
خیلی بامزه‌ست.‏
مطمئنم می‌خواد اونو دفن کنه.‏
دارس؟ دارسی کجاست؟
باید بریم قسمت پرتاب سفینه‌ها.‏
نه، من بدون اون نمی‌رم. دارسی!‏
من و بریجت باید اون بمب رو پیدا کنیم.‏
دارسی هم پیدا می‌کنم. قول می‌دم.‏
تو باید بری یه جای امن.‏
نه، هری.‏
هری!‏
برو!‏
خدایا.‏
کیت؟
دارسی؟
اوه!‏
خدای من.‏
تو این‌جا چی‌کار می‌کنی؟
هی.‏
اونا تو رو هم می‌دزدن؟
نه، نه.‏ یه جورایی خودم خودم رو دزدیدم.‏
‏- چی؟ ‏- داستانش درازه.‏
من یه راه خروج سراغ دارم.‏
باید کمکم کنی.‏
اونا بچه‌م رو گرفتن.‏
مکس رو گرفتن؟
نه، بچه‌م.‏
وقتی حامله بودم...‏
اونو از من دزدیدن.‏
و تا الانم منو میاوردن این بالا.‏
ولی می‌دونم بچه‌ها رو کجا نگه می‌دارن.‏
لطفاً، لطفاً،‏ باید کمکم کنی.‏
‏- تو...‏ ‏- نه، لطفاً.‏
آره. آره.‏
من کنارتم.‏
بریم.‏
هی.‏
اگه از این‌جا رفتیم بیرون...‏
هیچ‌کدوم از این اتفاقات یادم نمی‌مونه.‏
خب...‏
ممنون.‏
دالی.‏
خیلی دوستت دارم.‏
مامان همین‌جاست.‏
عجب وضعی.‏
نمی‌بینمش.‏
این یه کابوسه.‏
فکر کردم این فقط یه کلیشهٔ علمی‌تخیلی مسخره باشه.‏
مامان عاشقته.‏
‏- عزیزم.‏ ‏- چقدر تو فوق‌العاده هستی.‏
ما همیشه کنار هم می‌مونیم.‏
خیلی بزرگ شدی.‏
من همیشه مراقبت هستم.‏
‏- وای خدا.‏ ‏- مامان عاشقته.‏
خیلی دوستت دارم.‏
پسر کوچولوی عزیزم.‏
تو چقدر خوشگلی.‏
چرا انقدر طولش دادن؟
بالاخره میان.‏
گور باباش.‏
خودم می‌رم پیداش کنم.‏
تو چقدر خوشگلی.‏
مامان همین‌جاست.‏
اون کجاست؟
همه‌چی درست می‌شه، عزیزم.‏
‏- دارسی؟ ‏- بیا.‏
تو دختر کوچولوی عزیز منی.‏
چه دختر کوچولوی شیرینی.‏
تو چقدر فوق‌العاده‌ای.‏
خیلی دوستت دارم.‏
اوه، ایناهاش!‏
فرار کن، دارسی!‏
نه! نه!‏
نه!‏ خواهش می‌کنم!‏
بچه‌م رو بهم بدین!‏
لطفاً این کارو نکنین!‏
من مادرشم!‏
مامان همین‌جاست.‏
خیلی بزرگ شدی.‏
اوه، چشم‌های خوشگلش رو ببین.‏
واسه نفوذ کردن به پایگاهم...‏
و کشتن افرادم...‏
باید همین الان بکشمت.‏
تو مرد به ‌شدت خطرناکی هستی.‏
ولی، واقعاً که یه مرد نیستی، هستی؟
من نقشهٔ خاکستری‌ها تو یلواستون رو خراب کردم.‏
اونا که به هر حال منو می‌کشن، پس...‏
زودباش تو زودتر بکش.‏
نمی‌تونم.‏
تو یه چیزی داری که من می‌خوام.‏
چی؟
پورتال.‏
دارسی؟
دارسی، کجایی؟
‏- دارسی.‏ ‏- بدو!‏
هی!‏ داری بدون ما می‌ری؟
آره، من بهش گفتم درو نبنده.‏
باید بریم.‏
درو ببند.‏
من اون پایین هیچی ندارم.‏
پدرم مرده. برو.‏
‏- سعی می‌کنم معطل‌شون کنم.‏ ‏- رابرت!‏
بریجت کجاست؟
نمی‌خوام دربارهٔ بریجت حرف بزنم.‏
بریجت دیگه این‌جا نیست.‏
ما باید بریم.‏
یه بچه بغل کردی.‏
داستانش درازه.‏
خب.‏
لااقل از سفینه زدیم بیرون.‏
منتها این اصلاً سفینه نیست.‏
خدای من.‏
اوه، این خوب نیست.‏
اوه!‏
یه سفینه فرستادن دنبال‌مون.‏
دارن شلیک می‌کنن.‏
برنامه چیه؟
اگه برسیم به اتمسفر زمین...‏
شاید به‌خاطر شناسایی نشدن برگردن.‏
اگه برنگردن چی؟
یا ما اونا رو می‌کشیم یا اونا ما رو.‏
می‌دونی که «لب مرز بیا دیدنم»...‏
یه جور استعاره بود؟
الان دارم به مرز ایالتی نگاه می‌کنم...‏
و می‌بینم حدود 1 متر سمت شما هستم.‏
پس حس می‌کنم یه کم فراتر رفتم.‏
خب، شاید اگه فضایی‌ت رو تو جنگل پیدا کردی...‏
می‌تونی بیای جسپ تا بهم بگی.‏
روزی که بهت بگم من فضایی دیدم...‏
روزیه که باید منو تو تیمارستان بستری کنی.‏
کلانتر؟
جواب بده، کلانتر.‏
یه راننده گزارش کرده...‏
یه انفجار تو مدرسه قدیمی جاده 146 اتفاق افتاده.‏
ممکنه دوباره کار اون بچه‌ها باشه.‏
دریافت شد. نزدیکم.‏ دارم می‌رم اون‌جا.‏
خب، نظرت راجع‌به شام فردا شب چیه؟
شهر شما یا شهر ما؟
‏- شما، البته.‏ ‏- جواب خوبی بود.‏
اوه، من از جواب‌های خوب خوشم میاد.‏
خیلی خب.‏
‏- بعداً بهت زنگ می‌زنم.‏ ‏- بهتره بزنی.‏
من تو یه سفینه بودم.‏
می‌دونی، پاریس زیاد اولویت بزرگی به‌نظر نمیاد.‏
پاریس با این حال ارزشش رو داره.‏
باشه.‏
می‌دونم قبلاً خیلی بهت گله کردم...‏
که حواست به آستا نیست.‏
ولی تو زندگی‌ش رو نجات دادی.‏ هیچ‌وقت اینو فراموش نمی‌کنم.‏
یه قانون جدید.‏
هری وندراسپیگل هر وقت بخواد می‌تونه پای مجانی بخوره.‏
بابا، اون که به هر حال پولش رو نمی‌ده.‏
حرفم نمایشی بود.‏
هی، واقعاً به‌خاطر بریجت متأسفم.‏
این حتماً سخت‌ترین غم دنیاست.‏
برام مهم نیست.‏
من همیشه با مرگ سر و کار دارم.‏
من یه دکترم.‏
امروز صبح ساعت 9...‏
باید برم درمونگاه مشغول کار بشم.‏
احتمالاً اون‌جا هم مرگ می‌بینم.‏
اوه.‏
باشه، ولی خودت رو سرزنش نکن.‏
تو هر کاری می‌تونستی کردی.‏
بفرما.‏
اووه، پای تازه.‏
ایش.‏
خب، دیگه مطمئن شدم حالش خوب نیست.‏
احتمالاً زیاد هم بد نیست.‏
اگه قرار بود بهش پای مجانی بدم کسب و کارم تعطیل می‌شد.‏
ما یه جک تو سیاره‌مون داریم.‏
بهترین راه مخفی کردن یه سفینه بالای کرهٔ زمین چیه؟
لازم نیست مخفی‌ش کنی، چون انسان‌ها...‏
ترسوتر از اونی هستن که بالا رو نگاه کنن.‏
به زبون ما خنده‌دارتره.‏
‏[نامه برای لیو: تو مسیر معدن پرکینز بیا دیدنم]‏
ولی فهمیدم انسان‌ها در واقع...‏
می‌تونن خیلی شجاع باشن.‏
مردم من همیشه جون‌شون رو به‌خطر میندازن...‏
ولی این شجاعت نیست چون ما از مرگ نمی‌ترسیم.‏
انسان‌ها از مرگ وحشت دارن ولی با این حال...‏
زندگی ارزشمندشون رو به‌خطر میندازن.‏
بعضی‌وقتا به‌خاطر کسی که دوستش دارن،‏ زندگی‌شون رو به خطر میندازن.‏
گردنت هنوز درد می‌کنه؟
خوبم.‏
چیزی یادت نیست؟
نه.‏
بعضی‌وقتا زندگی‌شون رو به خطر میندازن تا خودشون رو بیشتر دوست داشته باشن.‏
بعضی‌وقتا می‌خوان همه‌چی رو به‌خطر بندازن...‏
چون فکر می‌کنن یه جای دیگه یه زندگی بهتر هست.‏
این دیگه چه کوفتیه؟
و بعضی‌وقتا به‌خاطر اینه که به حقیقت برسن.‏
پشمام.‏
این مسخره‌ست.‏
اون رفیقته،‏ و رفقا هم دعواشون می‌شه.‏
بعد آشتی می‌کنن.‏
از گفتن این خیلی بدم میاد ولی اون بهت خوبی کرده.‏
باشه.‏
شاید چیزی که انسان‌ها واقعاً دنبالشن همینه...‏
یه انسان دیگه که حاضره زندگیش رو...‏
برای چیزی یا کسی که براش عزیزه، به خطر بندازه...‏
یا واسه کسی که تو دردسر افتاده.‏
مکس یه چیزی می‌خواد بهت بگه.‏
چون یه روز اون یه نفر ممکنه خودت باشی.‏
این مزخرفه!‏
مزخرفه!‏
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.