دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.org ::.. ..:: ZedMovie.com ::..
‫آنچه گذشت...
‫مگان، داری چیکار می‌کنی؟
‫می‌شه بیام تو؟
‫مگان، نه!
‫مردها باید از خانواده‌شون محافظت کنن، فرانک!
‫چشم‌هات رو باز کن و ببین!
‫نه!
‫«نورمن، چیزیت نمی‌شه.»
‫«به پدر و مادرم بگو خداحافظی کردم.»
‫متأسفم، رفیق. ‫نورمن مُرده.
‫مامان! ‫جولی نورمن رو کُشت.
‫نورمن چی شد؟
‫هیولاها کُشتنش.
‫چیزی به اسم هیولا وجود نداره، عزیزم.
‫چرا یه درخت وسط جاده‌ست؟
‫حتماً طوفانی چیزی زده انداختتش زمین.
‫ببخشید که مزاحم مراسمتون می‌شم. ‫می‌خواستم بدونم...
‫می‌تونید راه بزرگراه رو نشونم بدید؟
‫آره، همون مسیرِ اون تپه رو بگیر و برو،
‫دقیقاً به همون سمتی که داشتی می‌رفتی، ‫بعدش خودت پیداش می‌کنی.
‫چطور ممکنه؟ ‫ما توی همون جادۀ لعنتی هستیم.
‫تبی؟
‫بابا، فکر کنم داره ازش خون می‌ره.
‫یه چیزی تو پاشه!
‫آهای! کمک لازم داریم!
‫فقط استراحت کن. ‫زود برمی‌گردم.
‫ببین چه گندی به بار آورده.
‫خب، نمی‌شه گفت تقصیر اونه.
‫دوست ندارم.
‫بذار ببرمت طبقۀ پایین.
‫- می‌تونی بچه‌هه رو توی کاروان بخیه کنی؟ ‫- خب، نمی‌دونم...
‫می‌شه یه کاریش کرد.
‫- می‌دونی که این خودکُشی ـه. ‫- مراقب خانواده باش.
‫هر چی دیدی، بازم با نهایت سرعت بدو.
‫هر صدایی شنیدی...
‫- بازم واینستا. ‫- این تقصیر تو نیست.
‫منظورت چیه؟
‫گردنش رو بگیر.
‫- آره، داری عالی پیش می‌ری. ‫- ایتن، ایتن...
‫خوبه، خوبه، خوبه، خوبه.
‫تُف توش!
‫کریستی؟
‫دارن میان!
‫دستات رو بذار زیر گردنش. ‫زیر گردنش! خوبه.
‫- چرا تموم نمی‌شه؟ ‫- کریستی؟
‫- مشکلی نیست، مشکلی نیست. ‫- ایتن، بیخیال!
‫داریم خوب پیش می‌ریم. ‫فقط راه انتقال هوا رو همون‌طوری باز نگه دار.
‫خیلی خب. ایتن؟
‫ایتن؟
‫نفس می‌کِشه. ‫وضعیتش ثبات پیدا کرد. خب؟
‫ضربان داره. چیزی نیست. چیزی نیست.
‫اونجا حال همه خوبه؟
‫برگشتن!
‫نه، صبر کن.
‫اونا برامون برگشتن.
‫می‌ذاری بیان تو؟
‫نه.
‫منتظرِ چی هستیم؟
‫نمی‌ذارم بیان تو.
‫پس من کمکشون می‌کنم بیان تو.
‫جیم، نه!
‫جیم، ببین... وایستا! ‫آهای! جیم، جیم!
‫برو عقب! باید... باید...
‫آروم... آروم باش. ‫خیلی خب، رفیق.
‫خیلی خب. ‫خیلی خب، رفیق.
‫اونا آدم نیستن و نیومدن اینجا تا کمک کنن، جیم.
‫ولم کن، پسر.
‫خیلی خب. خوبی؟
‫ولم کن!
‫کثافتِ لامصب!
‫خیلی خب.
‫می‌بینید؟ می‌بینیدش؟
‫دقیقاً اونجاست، بیاید. ‫داره درست می‌شه.
‫- یالا! برید، برید! ‫- یالا! بیاید بریم.
‫- صبر کنید، مامانم کجاست؟ مامان! ‫- یالا! برید!
‫دیگه داریم می‌رسیم. ‫راهتون رو برید.
‫- یالا! ‫- واینستا! برو، برو، برو.
‫- آهای، آهای! ‫- مراقب باشید.
‫مراقب باشید پاتون رو کجا می‌ذارید. ‫هِی، هِی، هِی!
‫عن توش! بلندش کنید.
‫خوبی؟ ‫اینجا کمک لازم دارم.
‫- نه، نه! ‫- برگردیم؟
‫کِنی، تو ببرشون. ‫کِنی، باید ببریشون.
‫برید، برید، برید. ‫واینستید! نگاه نکنید.
‫- زود باش! ‫- نه، نه، نه، نه.
‫باید پاشی! باید پاشی!
‫باید پاشی!
‫یالا!
‫کثافت، زود باش!
‫دیگه بس کن.
‫یه عده دارن روی تپه می‌دوئن! ‫یه عده دارن روی تپه می‌دوئن!
‫- برید، برید، برید! ‫- کی اونجاست؟
‫- به عقب نگاه نکنید! برید! ‫- چرا داریم...
‫یالا! برید! برید!
‫چیکار می‌کنی؟ ‫در رو باز کن!
‫اونا آدم نیستن.
‫الیس اون بیرونه. ‫چه مرگته؟
‫نمی‌شه. نه! گفتم نه!
‫صاف برید سمتِ در! ‫یالا!
‫- در رو باز کنید. ‫- آهای؟
‫- آهای! در رو باز کنید. ‫- کمک لازم داریم.
‫آهای، آهای!
‫- چه خبره؟ چرا در رو باز نمی‌کنن؟ ‫- دانا!
‫دانا، بذار بیایم تو.
‫این بیرون یه سِری آدم هستن! ‫در رو باز کنید.
‫- دانا، بذار بیایم تو. ‫- می‌شنوید؟
‫چیکار می‌کنید؟
‫- بذارید بیایم تو. ‫- تفنگ رو بذار زمین و در رو باز کن!
‫دانا!
‫گفتی نذاریم هیچکس بیاد تو.
‫- هیچ‌وقت بعد از تاریکیِ هوا در رو باز نکنید! ‫- می‌دونم که ترسیدی،
‫ولی واقعاً می‌خوای بذاری اون آدما بمیرن؟
‫دانا، آهای! ‫درِ وامونده رو باز کنید!
‫بهشون نگاه نکن.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫- جولی! ‫- آهای! چیکار می‌کنی؟
‫منو نمی‌شناسی؟
‫وای خدا!
‫- برید داخل! ‫- برید، برید، برید، برید.
‫شما، بخوابید روی زمین!
‫چی؟
‫- همین الان بخوابید روی زمین! ‫- نه، نه، نه.
‫کسی لازم نیست بخوابه روی زمین! ‫نه!
‫تو گاله رو ببند! ‫گفتم بخوابید روی زمینِ کوفتی!
‫- چرا؟ ‫- هر کار می‌گه بکنید.
‫- فوراً! ‫- چیزی نیست.
‫ببندینشون!
‫دانا، بیخیال بابا!
‫ما یه پروتکل داریم.
‫الیس، بیخیال شو.
‫خیلی خب.
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫ما که کاری نمی‌کنیم.
‫خواهش می‌کنم؟!
‫مامان...
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫من اینجام، من اینجام. ‫چیزی نیست، عزیزم.
‫اونا رفتن؟
‫معلوم نیست.
‫خوبی؟ آهای، جیم؟
‫ببینم، حواست اینجاست؟
‫آره.
‫گفتی...
‫گفتی اونا آدم نیستن.
‫درسته.
‫پس چی هستن؟
‫خب، نمی دونیم که.
‫ببین،
‫این طلسم‌ها از خونه‌های توی شهر محافظت می‌کنن.
‫نمی‌دونم چرا جواب می‌دن، ‫ولی اگه یکی از اینا داشته باشی...
‫و درها و پنجره‌ها رو بسته نگه داری، ‫دیگه نمی‌تونن بیان تو.
‫تا حالا روی یه وسیلۀ نقلیه امتحانش نکردم.
‫این غیرممکنه.
‫آره، درسته.
‫قبلاً هم این‌جوری تشنج کرده بود؟
‫نه، هیچ‌وقت!
‫چیه؟ یعنی چِش شده؟
‫هیچی. فعلاً معنیِ خاصی نداره.
‫ممکنه به‌خاطر خیلی چیزا باشه،
‫ضربۀ روحیِ بعد از حادثه و از اینجور چیزا. ‫ولی الان...
‫باید روی در آوردنِ این از توی پاش تمرکز کنیم.
‫بابا؟
‫سلام.
‫می‌دونم.
‫من همینجام. همینجام.
‫خیلی خب، عزیزم، یه سوزن کوچولو بهت می‌زنیم، باشه؟
‫اون چیه؟
‫یه جور آرام‌بخش ـه، ‫فقط برای این‌که آروم نگهش داره.
‫خیلی خب.
‫خیلی خب. حله. به من نگاه کن.
‫به من نگاه کن. ‫نه، لازم نیست ببینیش.
‫همین‌جوری خوبه. ‫به من نگاه کن، به من نگاه کن.
‫خیلی خب.
‫- همینه، همینه. ‫- تموم شد.
‫بیا، اینجا رو داشته باش. تموم شد.
‫آره، آره. چیزی نیست.
‫- خوب شد؟ ‫- آره. تموم شد. تموم شد.
‫اون از کاروان اومده؟
‫نه. ‫از یه ماشین دیگه‌ست.
‫بیرونِ شهر، یه تصادف شده.
‫پس دوتا ماشین بودن؟ ‫تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
‫آره. منم ندیده بودم.
‫ساعت مُچیِ قشنگیه.
‫ببین، کاری به ساعتش نداشته باش.
‫چرا؟ اینجا که براش فایده‌ای نداره.
‫برای تو هم فایده‌ای نداره.
‫ولی ساعت خوشگلیه.
‫خودشم خوشگله.
‫یعنی، حتی با وجود خون و مابقی داستان‌ها...
‫خیلی خوش‌قیافه‌ست.
‫به چیزی دست نزن، باشه؟
‫حله.
‫فقط یه کم اینجا می‌مونم و بهش نگاه می‌کنم.
‫دخترم کجاست؟
‫حالش خوبه. چیزی نشده.
‫گوش کن، بابت اتفاقی که اون پایین افتاد شرمنده‌!
‫ولی لازم بود. ‫خودت کم کم متوجه می‌شی.
‫باید جولی رو ببینم.
‫حالش خوبه. ‫چیزیش نیست.
‫باید آب بخوری.
‫بیا.
‫آهای، آهای، آهای، عه، عه، وایستا!
‫- جولی! ‫- آهای، آهای!
‫- جولی! ‫- وایستا!
‫- بشین! ‫- آخ.
‫بشین!
‫حواست بهش باشه.
‫خیلی خب.
‫گوش کن.
‫می‌دونم هنوز هیچ‌کدوم از این کارها ‫برات منطقی نیست،
‫ولی اینا جوانب احتیاطی هستن ‫که باید رعایت کنیم.
‫ما نمی‌شناسیمت،
‫و هر کسی توی شب اولش ‫یه جور رفتار می‌کنه.
‫ولی بهت قول می‌دم، اینجا یه نفر هم نیست...
‫که بخواد بلایی سرِ خودت یا دخترت بیاره.
‫همۀ کسانی که توی این خونه‌ان...
‫همۀ کسانی که توی این شهرن، ‫همین شرایطی که الان توشی رو پشت سر گذاشتن.
‫باید دخترم رو ببینم.
‫حتماً می‌بینی.
‫ولی قبلش، باید صحبت کنیم.
‫یه سِری چیزا هستن که باید در مورد اینجا بدونی،
‫در مورد این‌که الان شرایط چطوره.
‫متأسفانه این...
‫بدترین گفت‌و‌گوی زندگیت می‌شه.
‫به هیولا اعتقاد داری؟
‫سلام.
‫می‌خوام چند تا هلو بردارم.
‫اشکالی نداره؟
‫خب، من نباید از اینا بخورم.
‫ولی دانا...
‫بعضی وقتا چشمش رو می‌بنده...
‫و ما می‌تونیم یکی دوتا چیزی که ‫برامون خوب نیست رو بخوریم.
‫می‌خواستم توی اتاقم بازش کنم،
‫ولی اگه تو هم بخوای، همینجا بازش می‌کنم.
‫از یکی از اون دوتا ماشین اومدی، آره؟
‫خیلی خیلی وقت بود که همچین اتفاقی نیفتاده بود.
‫یه اتفاقِ خاصه!
‫به نظرت معنیش چیه؟
‫Please don't...
‫ویکتور! چیکار می‌کنی؟
‫بذار اون دختر بیچاره به حال خودش باشه.
‫داشتیم با هم گفت‌و‌گو می‌کردیم.
‫داری می‌ترسونیش. ‫قوانین رو که بلدی.
‫حالا هلوهات رو بردار و بزن به چاک.
‫هوم.
‫شرمنده.
‫آدم چِندشیه ولی بی‌آزاره.
‫فقط خیلی وقته که اینجاست.
‫من فاطیما هستم. ‫قراره یارِ تو باشم.
‫چی چیم باشی؟
‫همون رفیق خودمونه ولی باکلاس‌ترش!
‫ببخشید که بستیمت.
‫بعضی وقتا ملت شبِ اول قات می‌زنن.
‫ترسناک و عجیب و غریبه،
‫و بعضی وقتا غیرقابل تحمله، می‌دونی؟
‫فقط نمی‌خوایم کسی بلایی سرش بیاد.
‫واقعاً؟
‫واسه همین اون مردها ‫به سمتمون تفنگ نشونه گرفته بودن؟
‫نباید این کار رو می‌کردن.
‫ببین، همۀ کسایی که اینجان ‫دارن نهایت تلاششون رو می‌کنن.
‫اینجا واقعاً باید روی چیزای خوب تمرکز کنی.
‫اگه بازت کنم، قول می‌دی دیوونه‌بازی در نیاری؟
‫یه چیزی هست که خیلی دلم می‌خواد نشونت بدم.
‫باشه.
‫خیلی خب.
‫همۀ اینا رو خودت کشیدی؟
‫الیس کشیده!
‫اون خیلی با استعداده.
‫شرط می‌بندم خیلی خوش‌حال می‌شه که تو رو بکِشه.
‫چرا؟
‫چون خوشگلی.
‫اصلاً خنده‌دار نبود.
‫نمی‌خواستم خنده‌دار باشه.
‫بیا.
‫باید شب‌ها پنجره‌ها رو بپوشونیم.
‫اگه نبینیشون، سخت‌تر می‌تونن گولت بزنن.
‫کیا؟
‫اون جونورهایی که اون بیرونن.
‫پِچ پِچ می‌کنن، ‫سعی می‌کنن ذهنت رو درگیر کنن.
‫اون اسمت رو گفت، مگه نه؟
‫بعضی وقتا مردم رو قانع می‌کنن ‫که بذارن بیان تو و...
‫خب...
‫بیا. بیا اینجا.
‫فقط به... ‫به پایین نگاه نکن.
‫فقط بیرون رو نگاه کن.
‫چرا منو آوردی اینجا؟
‫چون می‌خواستم ببینی...
‫که اگه به اندازۀ کافی بری بالا...
‫حتی یه کابوس هم می‌تونه شبیهِ یه خوابِ خوب بشه.
‫خیلی خب، خوبه. ‫ضربانش قویه؛
‫خیلی خوب داره نفس می‌کشه. ‫فکر کنم دیگه مشکلی نداشته باشیم.
‫واقعاً باید می‌ذاشتید کمکتون می‌کردیم.
‫اگه بیان تو، چی می‌شه؟
‫جیم...
‫اگه بیان تو چی می‌شه؟
‫تو تفنگ داری!
‫چرا ازش استفاده نمی‌کنی؟
‫چون هیچ فایده‌ای نداره.
‫فقط باید بهم اعتماد کنی.
‫من که نمی‌شناسمت.
‫خب، بالاخره یه کاری هست که بتونیم بکنیم.
‫جیم، جیم، جیم! آهای! ‫جیم، جیم، جیم، جیم!
‫ببین، فقط باید منتظر بمونیم برن، خب؟
‫با طلسمِ روی پنجره...
‫تنها راهی که می‌تونن بیان تو، ‫اینه که خودمون بذاریم بیان.
‫پس، بیخیال، فقط...
‫آروم باش.
‫اون در، امن ـه؟
‫باز نمی‌شه. فقط...
‫طلسم... اگه... اگه...
‫- اگه بیفته چی؟ ‫- کریستی!
‫- اگه بیفته چی؟ ‫- کریستی! هِی، هِی، هِی!
‫نمی‌افته.
‫اون کارشون همینه، خب؟
‫به هم می‌ریزنت.
‫میان رو اعصابت.
‫باعث می‌شن یه کار احمقانه بکنی، ‫می‌دونی دیگه؟
‫روی سقفن.
‫خیلی خب، گوش کن چی می‌گم، دختر جون.
‫گوش کن، با من نفس بکش. نفس بکش.
‫خیلی خب. ‫بیا بیخیالِ اتفاقاتِ اون بیرون بشیم.
‫بیا فقط به چیزایی که اینجاست فکر کنیم.
‫روی اون تمرکز کن.
‫باشه؟
‫تو می‌تونی، دختر جون. ‫تو می‌تونی.
‫تو می‌تونی، خب؟
‫روی ایتن تمرکز می‌کنیم.
‫همه‌مون خونسرد باقی می‌مونیم.
‫بهمون بگو باید چیکار کنیم.
‫کِنی!
‫درست نیست که مثل حیوون‌های لامصب بستیمشون.
‫حتماً مثل سگ ترسیدن.
‫اینجا روال کاریشون همینه.
‫آره، روالشون تخمیه!
‫مگه نه؟
‫سلام.
‫یه اتاق توی طبقۀ سوم براتون آماده کردیم.
‫فقط وقتی برای خوابیدن آماده بودین ‫به بچه‌ها خبر بدین.
‫یعنی نمی‌خواین قبلش دست و پامون رو ببندین؟
‫ممنونم، الیس!
‫مَردی که زیر بغلش رو گرفتیم و آوردیمش، حالش...
‫آها، نه، اون یارو، هنوز بی‌هوشه.
‫نمی‌دونم چه‌جور موادی زده...
‫ولی وقتی به‌هوش بیاد، ‫خیلی وضعش داغون می‌شه.
‫ببین، رفیق، می‌دونم...
‫می‌دونم دانا بعضی وقتا یه کم سخت‌گیر می‌شه.
‫ولی در رو باز کردن دیگه، مگه نه؟
‫آخرش آره.
‫خب، حرفم اینه که...
‫امشب ممکن بود خیلی بدتر از این تموم بشه.
‫اگه اون میخ‌های لامصب رو نمی‌ریختی توی جاده...
‫عه، عه، بیخیال!
‫الان گرفتی ما رو؟
‫بسه!
‫شب خیلی سختی بوده.
‫- مگه نه؟ ‫- آره.
‫بیخیال!
‫باشه. باشه.
‫محض این‌که...
‫یه موقع خواستید با مشروب یه کم بیخیال‌تر بشید.
‫لطف کردی.
‫باشه، دیگه حالا هر چی.
‫گذاشتم اونجا اگه خواستید بخورید.
‫فردا صبح می‌بینمتون.
‫بشین.
‫خیلی خب، به گمونم اون‌قدرها هم ‫شطرنج‌بازِ خوبی نیستم.
‫خوبی.
‫فقط... من بهترم!
‫آره، بدک نیستی.
‫وقتی اومدم آمریکا...
‫انگلیسی بلد نبودم ‫ولی بازی می‌کردم.
‫توی این بازی، ‫مردم به یه زبون صحبت می‌کنن.
‫مثل یه زبان جهانی؟
‫به کِنی هم یاد دادی!
‫خیلی خوبه.
‫فوهان!
‫چی؟
‫اسمش: فوهان!
‫اون می‌خواست آمریکایی باشه.
‫اسم آمریکایی می‌خواست.
‫ببخشید. نمی‌فهمم چی می‌گی.
‫من پسرم رو می‌خوام.
‫چیزی نیست. ‫امشب رو رفت خونه.
‫فردا برمی‌گرده. ‫یالا، بیا بریم.
‫چیزی نیست.
‫سعی کن یادت بیاد کجایی. ‫خیلی خب.
‫خیلی خب. خیلی تمیز و قشنگ، اونو می‌کشیم بیرون.
‫آروم و با دقت! ‫خیلی درد می‌گیره.
‫باشه.
‫پس باید تا جایی که می‌شه بی‌حرکت بمونه.
‫بوید، پاهاش رو بگیر،
‫تو هم می‌تونی ناحیۀ گردنش رو بگیری. خب؟
‫اوهوم. خیلی خب.
‫حاضرید؟
‫اوهوم.
‫شروع می‌کنیم.
‫خیلی خب.
‫خب.
‫چیزی نیست.
‫- چیزی نیست. ‫- لطفاً تمومش کنید.
‫- درد داره! آخ! ‫- خیلی خب، خیلی خب.
‫همین‌جوری!
‫خیلی خب، خوبه. ‫صاف نگهش دارید.
‫- بابایی! ‫- تمومه، تمومه، تمومه.
‫- چیزی نیست. ‫- بس کنید!
‫چیزی نیست.
‫دووم بیار، دووم بیار، دووم بیار، ‫دووم بیار، دووم بیار، دووم بیار،
‫آوردمش بیرون. خیلی خب.
‫خب. بوید، زخمش رو فشار بده.
‫- فشار بده. ‫- باشه، حله.
‫عالی بودی. ‫خیلی خوب بودی.
‫عالی بودی.
‫الان بخیه‌ت می‌کنیم، خب؟
‫خوبه، خوبه، خیلی خب.
‫- کریستی؟ ببین، ببین. ‫- خیلی خب.
‫نفس عمیق بکِش.
‫خیلی خب. ‫خیلی خب، عالی بودی.
‫شروع می‌کنیم.
‫فقط می‌خوام زخمش رو بخیه کنم.
‫نمی‌خوام!
‫نمی‌تونم.
‫دیگه نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫مطمئنی؟
‫خیلی خب.
‫واقعاً شرمنده.
‫چطور؟
‫کلش رو؟
‫مامانم... مامانم احتمالاً داره از نگرانی می‌میره.
‫چیزیش نمی‌شه.
‫اون روز یه سر رفتم مطب.
‫خب؟ بذار حدس بزنم،
‫بابام داشته مجبورت می‌کرده یه دست شطرنج ‫باهاش بازی کنی!
‫آره، همین کار رو کرد.
‫حتی وقتی اوضاع قاراشمیش می‌شه،
‫یه تخته شطرنج بهش نشون بده...
‫و با این‌که بعضی وقتا یادش می‌ره ‫مُهره‌ها چطور حرکت می‌کنن،
‫ولی بازی رو یادش نمی‌ره.
‫می‌دونی، بچه که بودم مجبورم می‌کرد...
‫چندین ساعت شطرنج بازی کنم ‫و من از این بازی متنفر بودم.
‫- واقعاً؟ ‫- اوهوم.
‫اون‌وقت الان...
‫خلاصه، کریستی...
‫اون خیلی...
‫اون خیلی خوب ازش مراقبت می‌کنه.
‫ببین، کِنی، ‫اتفاقی براشون نمی‌افته.
‫برای بوید، برای کریستی، برای هیچ‌کدومشون!
‫فقط صبح علی‌الطلوع باید بریم بیرون،
‫برشون داریم و بیاریمشون خونه.
‫من نمی‌رم.
‫معلومه که می‌ری.
‫نمی‌تونم.
‫من...
‫بعد از اتفاقی که برای لورن و مگان افتاد،
‫حس می‌کنم وضعیتم به یه تار مو بنده.
‫نباید جسد دیگه‌ای پیدا کنم.
‫دیگه نمی‌تونم!
‫آخ، عن توش!
‫سلام.
‫هوم...
‫سلام.
‫می‌دونی فاطیما کجاست؟
‫آره، اون... ‫توی سرویس بهداشتی ـه.
‫هوم...
‫تو... تو جولی هستی، آره؟
‫تو هم الیس هستی.
‫آره. آره.
‫آره.
‫هوم، ببین...
‫ببخشید که اون‌موقع طبقۀ پایین اون‌جوری شد.
‫هنوز فرصت نکردی مامانت رو ببینی؟
‫نه.
‫هنوز داره یه حرفایی با...
‫- با دانا می‌زنه؟ ‫- با دانا می‌زنه، آره.
‫آره، صحیح!
‫صحیح.
‫از... از نقاشی‌هات خوشم میاد.
‫ممنونم.
‫خواهش.
‫تو دیوونه‌ای!
‫نمی‌دونی تا حالا چند شب...
‫بیدار موندم و با خودم گفتم ای‌کاش این‌طور نبود.
‫امروز چند بار از مسیر اون جاده رد شدین؟
‫چند ساعت توی ماشین بودین...
‫و توی یه مسیر صاف می‌رفتین ‫ولی آخرش یهویی می‌دیدین دارین دور خودتون می‌چرخین؟
‫تو اون جونورها رو اون بیرون دیدی.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫نمی‌دونم چی دیدم.
‫خواهرم هم همینو می‌گفت.
‫لعنتی خیلی کله‌شق بود.
‫نظرت با یه مشروب چیه؟
‫آره، یه لیوان مشروب برات می‌ریزم.
‫خواهرم خیلی آدم جالبی بود.
‫در همین حد بهت بگم که زنی نبود ‫که بشه باهاش بدرفتاری کرد.
‫اگه یه خرس بهش چپ چپ نگاه می‌کرد،
‫با پاش دندون‌هاش رو می‌ریخت تو دهنش.
‫من و اون اومده بودیم شکار...
‫که اون درختِ لامصب رو توی جاده دیدیم.
‫آره دیگه. ‫همه اون درخت رو می‌بینن.
‫اون کلاغ‌های بی‌پدر و مادر رو!
‫دقیقاً قبل از غروب بود.
‫داشتیم نصف روز رانندگی می‌کردیم.
‫چند کیلومتر عقب‌تر، یه مسافرخونه بود.
‫گفتم: «بریم یه اتاق بگیریم...
‫و فردا صبح که درخت رو برداشتن ‫شنگول و سرحال شروع کنیم؟»
‫ولی خواهرم نمی‌خواست گوشتِ آهو خراب بشه.
‫در ضمن، آبجوهامون تموم شده بودن.
‫وقتی رسیدیم اینجا ‫دیگه هوا تاریک بود.
‫اولین باری که رد شدیم، اصلاً واینستادیم.
‫یه سِری‌ها رو کنار جاده دیدیم ولی رد شدیم ازشون.
‫بار دوم، یکی‌شون جلوی ماشین وایستاد.
‫از سر راه نمی‌رفت کنار.
‫همین‌جوری وایستاده بود و لبخند می‌زد.
‫فکر می‌کردم خواهرم اون حروم‌زاده رو زیر می‌گیره.
‫هیچ‌وقت خیلی حال و حوصلۀ آدمای دیوث رو نداشت.
‫به‌جاش، شاتگانش رو در آورد ‫و از ماشین اومد بیرون...
‫و شروع کرد سرش داد زدن، ‫و همه جوره تهدیدش کرد.
‫ولی اون همین‌جوری وایستاد اونجا و لبخند می‌زد.
‫هیچ‌وقت یادم نمی‌ره چطور وایستاده بود اونجا.
‫خیلی صاف و بی‌حرکت.
‫بعدش صورتش رو از جا کَند،
‫دقیقاً جلوی من! ‫صورتش رو از جا کَند.
‫شروع کرد با دست‌هاش توی خیابون ‫پوستش رو کَند،
‫همون‌جوری که ما اون آهوها رو پوست می‌کَندیم.
‫نمی‌تونستم تکون بخورم، ‫نفسم بالا نمی‌اومد.
‫سر جام خشکم زده بود.
‫بعدش دیدم یه دونه دیگه داره میاد سمت ماشین،
‫و اون‌موقع بود که پا به فرار گذاشتم.
‫حتی نمی‌دونستم به کدوم سمت دارم فرار می‌کنم.
‫اونا انگار همه جا بودن.
‫بعدش یه جا پیدا کردم که توش قایم بشم،
‫یه سِری بوته که لبۀ جنگل بودن.
‫رفتم توشون و قایم شدم.
‫مردم قلبنا برای این‌که اینجا زنده بمونن ‫همین کار رو می‌کردن.
‫می‌رفتن توی بوته‌ها و ‫یه جا برای قایم شدن پیدا می‌کردن،
‫و دعا می‌کردن که بتونن تا صبح زنده بمونن.
‫خب، من نِشسته بودم توی اون بوته‌ها...
‫و وقتی خون دیگه به مغزم فشار نمی‌آورد...
‫فهمیدم هنوز صدای جیغ زدنِ خواهرم میاد.
‫اونا فقط مشغولِ کُشتنش نبودن، ‫داشتن شکنجه‌ش می‌دادن.
‫اونا... چیزای اون بیرون، اونا...
‫اونا از شکار کردن خوششون میاد،
‫از بازی کردن خوششون میاد،
‫برای همین نمی‌خواستن زود تمومش کنن.
‫منم که همین‌جوری ولش کردم اونجا.
‫ببین، شما شانس آوردین؛
‫وقتی رسیدین اینجا ‫هنوز خورشید تو آسمون بود،
‫ملت اومدن کمکتون کردن.
‫به هر کسی از این کمک‌ها نمی‌رسه.
‫سه سال و شش ماه و 17 روز می‌گذره...
‫ولی هنوزم که هنوزه، ‫صدای جیغ‌های خواهرم رو تو گوشم می‌شنوم.
‫اون چیه؟
‫آب‌نمک. ‫به تمیز شدنِ زخم کمک می‌کنه.
‫مگه سِرُم آب‌نمک، بسته‌بندی‌شده نیست؟
‫خب، ما اینجا خیلی...
‫راه رسوندنِ تدارکات نداریم.
‫چند سال پیش یه چند تا دستگاه ‫از یه آمبولانس برداشتیم،
‫ولی اکثراً هر جا می‌شه ‫یه راه‌حل از خودمون پیدا می‌کنیم.
‫حالا تو... تو دکتری؟
‫دانشجوی سال سومِ پزشکی بودم.
‫اصلاً فکر نمی‌کردم دورۀ رزیدنسی‌م اینجوری بشه. ‫(دورۀ کارآموزیِ پس از تحصیل)
‫خودت چی؟
‫مهندسم.
‫وسایل بازیِ شهربازی‌ها رو می‌سازم.
‫ترن هوایی، سقوط آزاد و از این‌جور چیزا.
‫چیه؟
‫هیچی. فقط این‌که هنوز به زمانِ حال صحبت می‌کنی.
‫عه!
‫شرمنده.
‫بابا؟
‫سلام، عزیزم.
‫سلام.
‫حالت چطوره؟
‫درد داره.
‫می‌دونم، یه کم درب و داغون شدی ولی...
‫دیدمش!
‫چی دیدی؟
‫«دریاچۀ اشک» رو دیدم.
‫یه نقاشی روی دیوار بود.
‫کلی نقاشی روی دیوار بود.
‫مثل اون‌موقع‌ها که با مدادشمعی نقاشی می‌کشیدم...
‫و تو می‌چسبوندیش به یخچال.
‫همه‌مون توی اون نقاشی‌ها بودیم،
‫من و تو...
‫و مامان و جولی.
‫ولی یه نفر جیغ زد...
‫چون عنکبوت از سقف اومد پایین.
‫هِی...
‫چیزیت نمی‌شه. ‫هیچ‌کدومـمون چیزی‌مون نمی‌شه.
‫چیزی نیست.
‫دکتر بهمون گفت که زوال عقل...
‫خیلی سریع داشته پیشرفت می‌کرده ولی...
‫نمی‌دونم والا.
‫اون گفت...
‫شب‌ها باید حواسمون باشه که درها رو قفل کنیم و...
‫با یه صفحه نمایش، زیر نظر داشته باشیمش ‫و حتی می‌شه ببندیمش به تخت.
‫که این‌طور.
‫البته ما هیچ‌کدوم از این کارها رو نکردیم، چون...
‫ببین، نمی‌خواد بگی.
‫- نه، عیبی نداره. ‫- بیخیال.
‫حالم خوبه. حالم خوبه. حالم خوبه.
‫کِنی، شاید بهتر باشه...
‫خیلی سخت بود،
‫می‌دونی، این‌که قبول کنم اون...
‫بعدش یه شب، برای خودش از خونه رفت بیرون...
‫و ما اولش اصلاً نمی‌دونستیم رفته.
‫سوار اتوبوس شد و این همه راه رو تا شهر رفت.
‫مامانم خیلی عصبانی بود.
‫با ماشین رفتیم دنبالش و مامانم یه ریز می‌گفت:
‫«خب، چطور تونست این کار رو بکنه؟»
‫«اون با فکرتر از این حرفاست.»
‫منم گفتم: ‫«مامان، اون زوال عقل داره.»
‫«نمی‌خواد که اعصاب تو رو به هم بریزه.»
‫خب، می‌دونی چیه؟
‫مهم اینه که پیداش کردین، مگه نه؟
‫تو راه خونه...
‫همه‌ش با خودم فکر می‌کردم،
‫الان یه شانس مجدد بهمون داده شده. می‌دونی؟
‫برای این‌که اوضاع رو درست کنیم.
‫بعدش هم که درخته رو دیدین.
‫بعدش درخته رو دیدیم.
‫آره.
‫احیاناً نمی‌شه وسط پله‌ها نَشینید؟
‫صحیح! شرمنده. عذر می‌خوام.
‫ما داریم...
‫شرمنده.
‫آره، کِنی، می‌دونی چیه؟ ‫شاید بهتر باشه...
‫کِنی؟
‫سارا؟
‫یه چُرت زده بودم. ‫صدای اومدنت رو نشنیدم.
‫می‌رم یه چیزی برای شام بپزم.
‫چاره‌ای نداشتم.
‫آه.
‫آروم باش.
‫می‌شه لطفاً کمکم کنی؟
‫خیلی خب. یه استراحتی بکن.
‫من می‌رم ببینم اون پسره که تصادف کرده چطوره.
‫نـ... نه!
‫اینجا...
‫به زبونتون چی می‌شه؟ ترسناکه!
‫شب‌هاش ترسناکه!
‫کابوس می‌بینی؟
‫وقتی... وقتی این کار نمی‌کنه،
‫اون‌موقع می‌شه کابوس.
‫آره، کابوس.
‫خیلی خب.
‫بگیر یه کم بخواب.
‫این چطور کار می‌کنه؟
‫وای خدا، جیم، نه، نه.
‫نه!
‫آهای، آهای!
‫آهای، کریستی! آهای!
‫کریستی، کریستی، چیزی نیست.
‫فقط خوابت بُرد. خب؟
‫حالش خوبه؟
‫هِی.
‫خوبه. خیلی خب.
‫خورشید داره در میاد.
‫صبح شده.
‫می‌تونیم بریم!
‫دیگه مشکلی نداریم.
‫خیلی خب.
‫وای خدا.
‫سلام. حالش خوبه؟ ‫حالش خوبه؟
‫خوب می‌شه.
‫سلام. ‫خوبی عزیزم؟
‫سلام عزیزم، خوبی؟
‫هواتو دارم.
‫وای خدا.
‫قصۀ اون دختر کوچولویی که...
‫توی یه اتاقِ پر از شیشه شکسته‌ست رو می‌دونی؟
‫می‌دونه که اون خُرده شیشه‌ها ‫قبلاً برای خودشون یه چیزی بودن.
‫می‌دونه که حتماً از یه جایی اومدن.
‫ولی چیزی جز خُرده‌هاش رو نمی‌تونه ببینه.
‫و وقتی سعی می‌کنه به هم وصلشون کنه...
‫پوستش رو زخمی می‌کنه،
‫زخم‌هاش عمیق و عمیق‌تر می‌شن...
‫و کل زمین پر از خون می‌شه.
‫ولی بازم به تلاش کردن ادامه می‌ده.
‫باز به تلاش کردن ادامه می‌ده ‫چون می‌دونه یه جوابی پشت سؤالشه.
‫می‌دونه اون شیشه‌ها قبلاً یه شکلی داشتن.
‫سارا...
‫من صداهاشون رو می‌شنوم،
‫و دقیقاً مثل شیشۀ شکسته می‌مونه.
‫بهم گفتن باید جوری جلوه داده بشه ‫که کار هیولاها بوده.
‫نمی‌خواستم این کار رو بکنم،
‫ولی گفتن این تنها راهِ نجاتمونه،
‫تنها راهِ خونه رفتن بود.
‫سارا... خواهش می‌کنم، فقط...
‫فقط بگو چیکار کردی.
‫در رو باز گذاشتم.
‫کِنی! کِنی، صبر کن.
‫ببین.
‫بذار اول من برم.
‫لازم نیست حتماً تو بری.
‫نــــــــــــه!
‫کِنی!
‫اون خانواده‌هه کجان؟
‫پدر کاتری داره برشون می‌گردونه خونۀ گروهی.
‫نباید برن اونجا.
‫خب، خودشون این‌طور می‌خواستن.
‫فقط برای یه شب ـه.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من...
‫یه مقدار چوب برای شطرنجِ جدید می‌خواستم.
‫هیچ‌وقت مُهره‌ها رو جلا ندادیم.
‫با هم ساختیمش.
‫یکی از معدود چیزاییه که با هم...
‫ولی الان خراب شده.
‫توی چوبش خون رفته.
‫می‌دونی، بازی‌هایی که با بابام می‌کردم...
‫همیشۀ خدا، یه جور تموم می‌شد.
‫فقط یه مُهره برام می‌موند...
‫و فقط توی سه تا خونه‌ای که برام مونده بود ‫حرکت می‌کردم...
‫و سعی می‌کردم ازش دوری کنم. ‫(تا کیش و مات نشه)
‫کِنی...
‫اون جونورها...
‫راه می‌رن؛ هیچ‌وقت نمی‌دوئن.
‫تا حالا به اینش دقت کردی؟
‫آره.
‫انگار هیچ عجله‌ای ندارن، چون...
‫چون می‌دونن ما جای خاصی برای فرار کردن نداریم.
‫به نظرم خونه‌های روی تختۀ شطرنجمون ‫دارن محدود می‌شن، کلانتر!
‫[شب‌هایی که بدونِ حادثه گذاشت: 96 شب]
‫[تقدیم به بوید؛ همیشه دوستت دارم]
‫نورمن، اونا از «دریاچۀ اشک» برگشتن.
‫خیلی دیر نشده بود.
‫حال و وضعت خوب می‌شه.
‫همه چی روبه‌راه می‌شه.
‫ببینم، خوبی؟
‫داری به چی نگاه می‌کنی؟
‫هیچی.
‫هیس!
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.